Widziałeś lub słyszałeś w pracy coś, czego nie powinieneś widzieć i słyszeć? Masz teraz problem czy i z kim o tym porozmawiać? Takie sytuacje mogą się przydarzyć w każdej pracy. Możemy zupełnie niechcący stać się świadkami np. oszustwa. Jeżeli dotyczy to pracownika powinniśmy spróbować najpierw porozmawiać z samym zainteresowanym. Może się przecież okazać, że się myliliśmy. Jeżeli obawiamy się, że pracownik ten może być dla nas niebezpieczny, a jesteśmy pewni, że to co robi jest nielegalne – może szkodliwe dla firmy – musimy dyskretnie porozmawiać ze zwierzchnikiem. W takim wypadku nie ma się co przejmować ewentualnymi posądzeniami o „kapusiostwo”, bo interes firmy (a także jej pozostałych pracowników) jest ważniejszy. Gorzej, jeżeli widzimy, że w nielegalną sprawę jest wmieszany szef. Jeśli podejrzewamy, że wykroczenie jest poważne powinniśmy zgłosić je na policję. Może się też zdarzyć, że nie mamy konkretnego zarzutu wobec kogokolwiek, ale atmosfera jest dziwna. W takim wypadku, jeśli nie uda nam się dojść do sedna sprawy, można po prostu zmienić miejsce pracy. Warto jednak porozmawiać w tej sprawie z policją lub przedstawicielem Państwowej Inspekcji Pracy.
Jaki powinien być pracownik doskonały? Mało wymagający, dobrze pracujący – tak można go określić w skrócie. Przy pierwszym zastanowieniu przychodzi nam na myśl posłuszny niewolnik. Ale dobry pracownik to także taki, który nie będzie się bał powiedzieć zwierzchnikowi, że to, co robi może nie jest słuszne. Nie będzie się wstydził i bał podsuwać pracodawcy własnych pomysłów. Ponieważ pracownik idealny, to nie ten, co podlizuje się szefostwu, ale taki, co poświęca się pracy dla firmy. Niestety taki obraz pracownika doskonałego nie wszystkim odpowiada, a szkoda, bo w sumie działa on na korzyść wszystkich współpracowników.
Pracownik doskonały to także dobry kolega/ koleżanka, osoba otwarta na potrzeby innych, ale i asertywna, świetnie radząca sobie z pracą w grupie.
Zastanawiając się nad problemem bardziej szczegółowo można powiedzieć, że cechy idealnego pracownika zależą od stanowiska. Inny jest doskonały sprzedawca, inny doskonały elektryk, a jeszcze inny doskonały dozorca. Nie wyklucza to zresztą cech, które wymieniliśmy na początku. Dochodzi do tego jeszcze doskonałe przygotowanie do wykonywanego zawodu oraz predyspozycje psychiczne i fizyczne do pracy na danym stanowisku.
Niektórzy, szczególnie kobiety, lubią zabierać ze sobą do pracy jakiś przedmiot, albo maskotkę, która ma osładzać monotonię dnia codziennego. Może się to kojarzyć z maskotkami zabieranymi przez dzieci do szkoły. Czy jest to jednak oznaka infantylizmu? Jeżeli w nowym miejscu pracy czujemy się zagubieni i zestresowani pragniemy mieć przy sobie coś, co będzie nam przypominało dom lub bliską osobę. Dążenie takie jest zdrowe. Trzymanie przy sobie takiego przedmiotu jest jak używanie talizmanu, daje nam siłę i poczucie pewności. Jest to towarzysz, z którym wdrażamy się w życie zakładu pracy. Z czasem nie będzie już tak potrzebny, a w początkowym okresie pozwala pokonać nieśmiałość i stres. Maskotką zresztą nie musi być misiek ani inne pluszowe czy gumowe zwierzątko. Może to być eleganckie pióro od dziewczyny lub żony. Często też rolę takiej maskotki pełni zdjęcie ukochanej osoby lub osób postawione na biurku. Jest to zresztą dość typowe, że kobiety wolą tradycyjne maskotki, a mężczyźni preferuję rzeczy bardziej abstrakcyjne – jak przykładowe pióro czy fotografia rodzinna.
Nie należy więc zabraniać ani wyśmiewać tych zwyczajów. Pozwalają one pracownikom lepiej wykonywać obowiązki.
Ubranie do pracy wciąż jest tematem zrzucanym na plan dalszy. Pomijając firmy, w których już na wstępie pracownik otrzymuje wytyczne względem wyglądu, w większości panuje zupełna dowolność. Nie ma w tym nic złego, jednak sposób ubierania i uczesania na pewnych stanowiskach jest ważny. Zwłaszcza pracownicy biurowi, w tym urzędnicy, powinni pamiętać o „kodzie ubraniowym” (z ang. dress code). Podstawa to ubiór schludny, czyli czysty i niepognieciony. Poza tym ważne jest by np. urzędnik nie nosił kolorów zbyt jaskrawych. Najlepszym rozwiązaniem jest marynarka i koszula lub kamizelka i koszula (najlepiej biała) dla niego oraz kostium dla niej. W większości banków i urzędów wymaga się też by kobieta nosiła buty na obcasie i koniecznie rajstopy (ewentualnie przezroczyste podkolanówki, jeżeli spódnica je zakryje). Biuro, bank czy kancelaria to nie jedyne miejsca gdzie obowiązuje dress code. Eleganckie sklepy np. wymagają od swoich pracowników równie schludnego, choć może mniej formalnego stroju. Zamiast marynarki czy żakietu wystarczy jasna, wyprasowana koszula i elegancka spódnica. Niektóre ekskluzywne sklepy np. z markową biżuterią zalecają pracownikom klasyczny ubiór czarno-biały. Tak, aby stworzyć wrażenie elegancji a zarazem nie przyćmić strojem sprzedawanego produktu.
W biurze, tak jak na dworze królewskim, panuje pewna etykieta. Niestety nie ma tu mistrza ceremonii, który pouczy nowych pracowników jak powinni się zachowywać. Pewne zasady ustala zwierzchnik czy pracodawca, ale wiele z nich trzeba po prostu samodzielnie zaobserwować i przyswoić. Do najważniejszych zasad należy wygląd zewnętrzny pracowników. W biurze obowiązuje strój schludny i elegancki. Można sobie pozwolić na pewną swobodę, jednak w określonych ramach. Podstawą powinny być czyste, najlepiej białe koszule, u kobiet spódnice, albo eleganckie spodnie, rajstopy i buty na obcasie. Fryzura powinna nie przeszkadzać w pracy, ale dobrze, żeby była elegancka – to świadczy o szacunku do klientów i współpracowników. Kobiety powinny też używać stonowanego makijażu. Odstępstwo od tych norm zależy w dużej mierze od charakteru firmy i pracodawcy.
Jeżeli mówimy o etykiecie trzeba też wspomnieć o pewnych zachowaniach. Ostatnimi czasy dość powszechnie pracownicy przechodzą na ty, nawet z szefem. Nie oznacza to, że od razu muszą się spoufalać. Trzeba pamiętać o granicy między nazywaniem się po imieniu a traktowaniem po kumplowsku. Pracownik biurowy powinien też mieć pewne wyczucie, kto jest w biurze ważniejszy a kto mniej. Nie chodzi tu oczywiście o ignorowanie mniej ważnych, ale o okazywanie odpowiedniego szacunku osobom ważnym.