I w pracy zdarzają się dni uroczyste. Najczęściej z okazji jakichś świąt zwyczajowych, religijnych czy państwowych. Mogą to być też prywatne okazje pracowników: urodziny, imieniny, narodziny dziecka itp. W takich chwilach miejsce pracy staje się drugim domem, a nastrój uroczystych chwil, jakich doświadczamy w życiu prywatnym staje się też udziałem współpracowników. Na przykład na Boże Narodzenie w widocznym miejscu staje ustrojona choinka, a w wigilijne przedpołudnie pracownicy składają sobie życzenia. Jeżeli ktoś ma urodziny może przynieść jakieś cukierki lub ciastka do pracy – nie ma się co wstydzić, że zwyczaj ten wynieśliśmy ze szkoły. Takie wspólne przeżywanie ważnych okazji zbliża do siebie pracowników, tworzy miłą i przyjazną atmosferę w pracy. Pracodawca, który próbuje ograniczyć tego typu przyjemności jest traktowany jako tyran i gbur. Także na pracowników próbujących się wyłamać z atmosfery świąt traktuje się jako odludków i są oni gorzej postrzegani także w czasie codziennej pracy. Do dobrych zwyczajów w firmach należy obdarowywanie pracowników przez pracodawcę, głównie w okresie bożonarodzeniowym, ale często też wielkanocnym. Wszystko to sprawia, że zespół pracowników staje się jakby drugą rodziną dla siebie nawzajem.
Widziałeś lub słyszałeś w pracy coś, czego nie powinieneś widzieć i słyszeć? Masz teraz problem czy i z kim o tym porozmawiać? Takie sytuacje mogą się przydarzyć w każdej pracy. Możemy zupełnie niechcący stać się świadkami np. oszustwa. Jeżeli dotyczy to pracownika powinniśmy spróbować najpierw porozmawiać z samym zainteresowanym. Może się przecież okazać, że się myliliśmy. Jeżeli obawiamy się, że pracownik ten może być dla nas niebezpieczny, a jesteśmy pewni, że to co robi jest nielegalne – może szkodliwe dla firmy – musimy dyskretnie porozmawiać ze zwierzchnikiem. W takim wypadku nie ma się co przejmować ewentualnymi posądzeniami o „kapusiostwo”, bo interes firmy (a także jej pozostałych pracowników) jest ważniejszy. Gorzej, jeżeli widzimy, że w nielegalną sprawę jest wmieszany szef. Jeśli podejrzewamy, że wykroczenie jest poważne powinniśmy zgłosić je na policję. Może się też zdarzyć, że nie mamy konkretnego zarzutu wobec kogokolwiek, ale atmosfera jest dziwna. W takim wypadku, jeśli nie uda nam się dojść do sedna sprawy, można po prostu zmienić miejsce pracy. Warto jednak porozmawiać w tej sprawie z policją lub przedstawicielem Państwowej Inspekcji Pracy.
Jaki powinien być pracownik doskonały? Mało wymagający, dobrze pracujący – tak można go określić w skrócie. Przy pierwszym zastanowieniu przychodzi nam na myśl posłuszny niewolnik. Ale dobry pracownik to także taki, który nie będzie się bał powiedzieć zwierzchnikowi, że to, co robi może nie jest słuszne. Nie będzie się wstydził i bał podsuwać pracodawcy własnych pomysłów. Ponieważ pracownik idealny, to nie ten, co podlizuje się szefostwu, ale taki, co poświęca się pracy dla firmy. Niestety taki obraz pracownika doskonałego nie wszystkim odpowiada, a szkoda, bo w sumie działa on na korzyść wszystkich współpracowników.
Pracownik doskonały to także dobry kolega/ koleżanka, osoba otwarta na potrzeby innych, ale i asertywna, świetnie radząca sobie z pracą w grupie.
Zastanawiając się nad problemem bardziej szczegółowo można powiedzieć, że cechy idealnego pracownika zależą od stanowiska. Inny jest doskonały sprzedawca, inny doskonały elektryk, a jeszcze inny doskonały dozorca. Nie wyklucza to zresztą cech, które wymieniliśmy na początku. Dochodzi do tego jeszcze doskonałe przygotowanie do wykonywanego zawodu oraz predyspozycje psychiczne i fizyczne do pracy na danym stanowisku.
Na polskim rynku pracy zbyt często zwraca się uwagę na jak najlepsze przygotowanie pracowników do wykonywania zawodu. Nie ma za to specjalnych wytycznych, co do cech idealnego pracodawcy. Dzieje się tak zapewne, dlatego, że panuje duże bezrobocie i to pracownik musi się wykazać wyjątkowymi cechami, żeby dostać pracę. Jest to jednak niedobra podejście do tematu. Dobry pracodawca jest równie pożądany. Osoba, która potrafi zmotywować podwładnych do pracy, rozwiązywać konflikty, dobrze zarządzać całością przedsiębiorstwa albo po prostu dobierać do tego właściwych ludzi, jest bardzo cenna. To dzięki dobremu pracodawcy firma idzie naprzód. Oczywiście najważniejsze są te cechy pracodawcy idealnego, które wpływają na rozwój samego przedsiębiorstwa, a więc umiejętność zarządzania, talent do zatrudniania właściwych pracowników. W drugiej kolejności należy wymienić te cechy, które stanowią o dobrych stosunkach pracodawcy z pracownikami. Pracodawca doskonały potrafi być stanowczy, ale umie też rozmawiać z pracownikami. Nie znęca się nad pracownikiem psychicznie (fizycznie w żadnym wypadku!). Potrafi być sprawiedliwy. Umie też dostrzec zalety pracownika i wykorzystać je dla dobra firmy.
Kim chcesz być, kiedy dorośniesz? To pytanie często zadawane najmłodszym może się doczekać czasem niezwykłej odpowiedzi. Zwykle jednak chłopcy marzą o męskich zawodach (strażak, policjant, żołnierz – ulubione są zwłaszcza zawody mundurowe), dziewczynki wolą być fryzjerką, pielęgniarką, nauczycielką. Gdy dorastamy, nasza wiedza na temat możliwych zawodów zwiększa się. Wtedy osoby, które w dzieciństwie marzyły o poczciwym mundurze policjanta, podejmują się np. ilustrowania książek, komponowania piosenek, czy reżyserowania filmów. Po drodze jest oczywiście odpowiednie przygotowanie zawodowe. W zawodach artystycznych nie ogranicza się ono do skończonych szkół. Trzeba już w młodości zaprezentować się światu, stworzyć coś, co przyciągnie uwagę innych i pozwoli zapamiętać nazwisko autora. Nie tylko artyści mają nietypowe zawody. Ciekawe specjalizacje można znaleźć wśród dziennikarzy. Jedną z nich jest tworzenie relacji z podróży po świecie. Trudnym i niebezpiecznym, choć pasjonującym, zajęciem jest zawód korespondenta wojennego. Wiele nietypowych zawodów można spotkać krajach wysoko rozwiniętych, gdzie istnieje duże zróżnicowanie specjalizacji w ramach jednej pracy.
Praca na nadgodzinach, czyli powyżej 8 godzin dziennie powinna być udogodnieniem dla pracodawcy i możliwością dorobienia dla pracownika. W niektórych zawodach są koniecznością – np. podczas prowadzenia akcji ratowniczej. Niestety w niektórych zakładach pracy fałszuje się ewidencję czasu pracy. W praktyce oznacza to po prostu darmową pracę po godzinach. Takie działanie jest bezprawne. Polski Kodeks Pracy wyraźnie określa jak powinno wyglądać wynagrodzenie za godziny nadliczbowe. Za nadgodziny w zwykłym dniu pracy płaci się 50% podstawowej stawki godzinowej, za pracę w nocy, niedziele i święta – 100%. Istnieje ograniczenie, również nie zawsze przestrzegane przez pracodawców i pracowników (często zastraszonych utratą pracy), że nie można w ciągu roku przepracować więcej niż 150 godzin nadliczbowych. Wszystkie te prawa są stworzone po to by zapobiec nadużyciom. Ale nie tylko. Przede wszystkim prowadzi to do zmniejszenia wydajności pracy, konfliktów i rozżalenia wśród pracowników, a w skrajnych przypadkach może się skończyć utratą zdrowia lub nawet śmiercią z przepracowania.
Dlaczego jest to drażliwy temat? Ponieważ wielu pracodawcom przypomina o tym, że nie są całkiem w porządku wobec prawa. Pracownicy też wolą go nie poruszać, bo boją się utraty pracy.
Niektórzy, szczególnie kobiety, lubią zabierać ze sobą do pracy jakiś przedmiot, albo maskotkę, która ma osładzać monotonię dnia codziennego. Może się to kojarzyć z maskotkami zabieranymi przez dzieci do szkoły. Czy jest to jednak oznaka infantylizmu? Jeżeli w nowym miejscu pracy czujemy się zagubieni i zestresowani pragniemy mieć przy sobie coś, co będzie nam przypominało dom lub bliską osobę. Dążenie takie jest zdrowe. Trzymanie przy sobie takiego przedmiotu jest jak używanie talizmanu, daje nam siłę i poczucie pewności. Jest to towarzysz, z którym wdrażamy się w życie zakładu pracy. Z czasem nie będzie już tak potrzebny, a w początkowym okresie pozwala pokonać nieśmiałość i stres. Maskotką zresztą nie musi być misiek ani inne pluszowe czy gumowe zwierzątko. Może to być eleganckie pióro od dziewczyny lub żony. Często też rolę takiej maskotki pełni zdjęcie ukochanej osoby lub osób postawione na biurku. Jest to zresztą dość typowe, że kobiety wolą tradycyjne maskotki, a mężczyźni preferuję rzeczy bardziej abstrakcyjne – jak przykładowe pióro czy fotografia rodzinna.
Nie należy więc zabraniać ani wyśmiewać tych zwyczajów. Pozwalają one pracownikom lepiej wykonywać obowiązki.
Czy stare przysłowie ma odzwierciedlenie we współczesnym kapitalizmie? Tylko częściowo. Przynajmniej w Polsce istnieje wiele niskopłatnych zawodów, wymagających jednak pewnych kwalifikacji i oraz poświęcenia. Podczas kiedy inne można wykonywać „z marszu” i nie przemęczając się zbytnio zarabiać dobre pieniądze. Płaca najczęściej jednak zależy od wykształcenia. Wynika to oczywiście z faktu, że specjaliści są zawsze wysoko cenieni. Zwłaszcza po kierunkach politechnicznych można znaleźć dobrze płatne stanowisko. Zastanawiające jest jednak to, że w pewnych przypadkach zarówno osoby wykształcone, ale np. jako pedagodzy, jak i osoby niewykształcone, ale ciężko pracujące np. pracownicy produkcji, otrzymują pensje, które nie pozwalają na przyzwoitą egzystencję. Jest to na pewno demotywujący fakt. To, że praca jest pewna – a nauczycieli i pracowników produkcji potrzeba zawsze – nie znaczy, że dostaje się ją z łaski. Istnieją stanowiska tzw. robotnicze w pewnych firmach, na których wynagrodzenie netto za pełen etat wynosi ok. 800 zł (!). A przecież każdy pracownik wykonujący swoje zadania w pełnym wymiarze godzin powinien zarabiać tyle, by żyć godnie. Powiedzonko „jaka praca taka płaca” jest więc na razie nieosiągalnym ideałem.
Ubranie do pracy wciąż jest tematem zrzucanym na plan dalszy. Pomijając firmy, w których już na wstępie pracownik otrzymuje wytyczne względem wyglądu, w większości panuje zupełna dowolność. Nie ma w tym nic złego, jednak sposób ubierania i uczesania na pewnych stanowiskach jest ważny. Zwłaszcza pracownicy biurowi, w tym urzędnicy, powinni pamiętać o „kodzie ubraniowym” (z ang. dress code). Podstawa to ubiór schludny, czyli czysty i niepognieciony. Poza tym ważne jest by np. urzędnik nie nosił kolorów zbyt jaskrawych. Najlepszym rozwiązaniem jest marynarka i koszula lub kamizelka i koszula (najlepiej biała) dla niego oraz kostium dla niej. W większości banków i urzędów wymaga się też by kobieta nosiła buty na obcasie i koniecznie rajstopy (ewentualnie przezroczyste podkolanówki, jeżeli spódnica je zakryje). Biuro, bank czy kancelaria to nie jedyne miejsca gdzie obowiązuje dress code. Eleganckie sklepy np. wymagają od swoich pracowników równie schludnego, choć może mniej formalnego stroju. Zamiast marynarki czy żakietu wystarczy jasna, wyprasowana koszula i elegancka spódnica. Niektóre ekskluzywne sklepy np. z markową biżuterią zalecają pracownikom klasyczny ubiór czarno-biały. Tak, aby stworzyć wrażenie elegancji a zarazem nie przyćmić strojem sprzedawanego produktu.
Bezrobocie w Polsce jest poważnym problemem, nie tylko, dlatego, że procentowo mamy dużo osób niezatrudnionych. Ze względu na dużą konkurencję trudno jest znaleźć pracę. Bezrobotni, nawet intensywnie poszukujący pracy i posiadający odpowiednie kwalifikacje mogą rok lub dwa lata pozostawać na bezrobociu. Sprawia to, że oczywiście stają się mniej pożądani na rynku pracy, a poza tym przestają wierzyć w siebie. Urzędy pracy proponują, co prawda wiele kursów i zasiłek (który jest niewielki i wymaga spełnienia pewnych warunków), jednak tak jest tylko w dużych miastach. Kursy i szkolenia w wielu małych miejscowościach są traktowane po macoszemu. Także zakwalifikowanie się do kursu jest tu często trudniejsze.
Jak to wszystko przetrwać? Dobrze jest mimo wszystko udać się do urzędu pracy i zarejestrować. Poza tym warto poznać inne osoby znajdujące się w podobnej sytuacji. Jeżeli zostaniemy pozostawieni sami sobie szukanie pracy przez ponad rok może sprawić, że przestaniemy wierzyć w siebie. A przecież fakt, że nas nie zatrudniono nie musi oznaczać, że jesteśmy do niczego. Warto skorzystać z kursów proponowanych przez Urząd, jeśli mamy taką możliwość. Można też wykonywać różne dorywcze prace, które dadzą nam trochę gotówki i wiarę we własne możliwości.